Strangers in the Night

به یاد ارسون ولز

خیلی کوچک بودم که توی فیلم مرد سوم‌ کارول رید دیدمش. در همان نقش پررمزو رازش (هری لایم). و آن هم برای اولین بار. خاطره اش چنان پررنگ در ذهنم نقش بسته که دیگر دلم نمی آید شاهکار کارول رید را ببینم مبادا که به آن حس ستایش اولیه ام از ولز لطمه ای وارد شود. بعدها همین طور که با کارهایش پیش آمدم او را چیزی بیش از یک هنرپیشه یا کارگردان یافتم. ارسون یک اندیشمند بود و برای همین هم بود که وقتی پشت دوربین می رفت چنین آثار بزرگ و ماندگاری خلق می کرد. امروز تولدش است. تولد ولز بهانه ای شد تا کمی پای درد دل یکی از بزرگان سینما بنشینیم.

اورسون ولز

"هیچ فیلمی خوب از کار در نمی آید مگر اینکه دوربین چشمی باشد که در سر یک شاعر قرار گرفته است."

"یک هنرمند خوب باید از مردم جدا باشد. اگر چنین نباشد،‌ یک جای کار می لنگد."

"نپرس واسه کشورت چه کاری می تونی انجام بدی. بپرس ناهار چیه."

"همه انکار می کنند که من نابغه ام- اما نکته اینه که تا حالا کسی به من نگفته که نابغه ام."

"پرخوری نقطه ضعفی است نه چندان سری."

"دعا نمی کنم چرا که نمی خواهم حوصله خدا را سرببرم. "

"از تلویزیون متنفرم. به همان اندازه هم از بادام زمینی متنفرم. اما نمی توانم از خوردن بادام زمینی دل بکنم."

"عشق و احترام عمیقی نسبت به دین دارم،‌ عشق و احترامم نسبت به الحاد هم عمیق است. از آنچه نفرت دارم مسلک لاادریه است، یعنی مردمی که بین این دو انتخاب نمی کنند."

"اگر به خاطر زنان نبود،‌ ما هنوز در غاری چمباتمه زده بودیم و گوشت خام می خوردیم چون که تمدن را به وجود آوردیم که جلوی دوست دخترهایمان پز بدهیم."

"هیچ کس روی عدالت را نمی بیند. فقط بدشانسی یا خوش شانسی قسمتان می شود. "

"عدم وجود محدودیتها دشمن هنر است."

"ما تنها به دنیا می آییم،‌تنها زندگی می کنیم،‌ تنها می میریم. تنها از طریق عشق و دوستی است که برای لحظه ای این توهم را در خود پدید می آوریم که تنها نیستیم. "

دریغ از آن همه سالها

+ نوشته شده در یکشنبه 1386/02/16ساعت 10:34 بعد از ظهر توسط جواد رهبر |

شعری از سونات لابه

عشق

می کوشم که تنها سونات لابه

خویشتن ویراسته خود را

به مکان های عمومی ببرم.

خسته نشدی

از چرک نویس های

هر روزی؟

در چشمان کوفته ات

تمامی کلمات

قلم خورده ام،‌ هنوز خواناست.

در درخششت

تمامی آن فضای سپید پابرجاست

همان جا که می توانم پدیدار شوم.

سونات لابه

Sonnet L’Abbe (1973-)

Love

I try to take only

my edited self

to public places.

Aren’t you tired

of the rough draft

every day?

In your hurt eyes

all my crossed-out

words, still legible.

In your glow

all the white space

where I can unfold.

+ نوشته شده در شنبه 1386/02/15ساعت 9:52 بعد از ظهر توسط جواد رهبر |

...و سرانجام مدینه فاضله بنا شد

روزی که این وبلاگ را راه انداختم با خودم عهد کردم گله و شکایت هایم را در آن منعکس نکنم. اما نشد که نشد. بی حرمتی و توهین را تا آن حد بالا بردند که صبر من هم سر آمد. می دانم که کمی زیاده روی کردم اما بر من ببخشید که دیگر نتوانستم تحمل کنم. یاد آکیرا و ریش قرمزش بخیر! ریش قرمز (توشیرو میفونه) می گفت آدم نباید زیاده روی کنه. پسندیده نیست!

ادامه مطلب

+ نوشته شده در سه شنبه 1386/02/11ساعت 11:33 بعد از ظهر توسط جواد رهبر |

Three Hundred Becomes Us

PREPARE FOR GLORY!

سه شنبه هفته قبل

فیلم 300 را بلاخره می بینم. فیلم توهین آمیز است و بدون شک مغرضانه! اما همذات پنداری بیشتری با اسپارتان ها می کنم تا لشکر خودی. دلیلش هم این است که من در این کشور زندگی کرده ام و می دانم که اتهامات زک اسنایدر و فرانک میلر،‌ اگر کمی غلو شده باشند،‌ بی شک چندان هم بی ربط نیستند.

ادامه مطلب

+ نوشته شده در دوشنبه 1386/02/10ساعت 8:51 بعد از ظهر توسط جواد رهبر |

So Kiss Me

دادگاهی در هندوستان حکم توقیف ریچارد گیر،‌هنرپیشه معروف امریکایی، را صادر کرد.

قصه از آنجا شروع می شه که آقای گیر روز پانزده آوریل در مراسم خیریه ای برای مبارزه با بیماری ایدز در دهلی نو حاضر می شه. دست برقضا سرکار خانم شیلپا شتی،‌ آره همون برنده جنجالی بیگ برادر، هم در برنامه حضور داره. آقا ریچارد هم که می دونسته به شیلپا جون خیلی توی بیگ برادر بد گذشته با خودش میگه بذار از دلش دربیارم. هی می گیره شیلپا رو میچلونه و ماچ می کنه. اون هم جلوی چشم هندی ها که هنرپیشه هاشون واسشون مثه خدا مقدس هستن. خب دیگه آقا ریچارد حواسش نبود که بعدش چی می شه! مردم می ریزن بیرون و آدمک گیر را درست می کنن و حالا نسوزون کی بسوزون! پوستر های شیلپا هم می گیرن به شعله های آتش. آخه رسم هندی هاست که اگه شوهر بمیره زن هم همراش باید سوزانده بشه. دادگاه جایپور هم که می بینه اوضاع حسابی خیطه ور می داره حکم توقیف واسه این زوج عاشق صادر می کنه. می گم زوج عاشق چون شتی هم بعد از جاروجنجال ها زبونش باز شد و گفت از کاه کوه نسازید. کاری نکرده. چندتا ماچم کرد. چرا شلوغش می کنید؟ فعلا آقای گیر به غلط کردن افتاده، شتی ابراز تاسف می کنه از اینکه ریچارد باید به خاطر آش نخورده دهنش بسوزه! اما مردم هند می گن این دو عفت عمومی را لکه دار کرده اند. باس ادب بشن! جالبه که گیر از اوایل دهه هشتاد به آیین های بودایی علاقه مند شد و اندکی بعد رسما بودایی شد. ریچارد حتی کمک های مالی زیادی هم به دالایی لاما می کنه. اما مثه اینکه حالا این آقای زجر کشیده فیلم "بی وفا" حسابی به دردسر افتاده است.

نتیجه اخلاقی: اگر احیانا شما مجری برنامه ای شدید که در آن نیکول کیدمن،‌ شارون استون و اسکارلت جوهانسون حضور داشتند مبادا آنها را ببوسید. خیلی آرام و با لحن برادرانه می گویید: "خواهرم حجاب تو زینت توست." اما اگه فرداش پشیمون شدید به من ربطی نداره ها چون...

آخه کدوم آدم عاقلی رو دیدید که نیکول و شارون و اسکارلت کنارش باشه بعد ورداره از این حرفهای چرت بهشون بزنه!‌ همش که نباید به توصیه اخلاقی ماجراها توجه کنید. توصیه من را به یاد بسپارید.

توصیه من به شما: فرصت را از دست ندهید! برای عذرخواهی یک عمر وقت است اما واسه ماچ کردن این خانم ها همیشه فرصت مهیا نیست. یه کم از ریچارد گیر یاد بگیرید.

+ نوشته شده در یکشنبه 1386/02/09ساعت 9:8 بعد از ظهر توسط جواد رهبر |

Say Hello To My Little Friend

تولدت مبارک!

بیست و پنجم آوریل سالروز تولد آل پاچینو ، بازیگر افسانه ای سینماست. پاچینو بی نیازی از هر گونه مقدمه ای است. قصد دارم با یادکردن از چند نقش بی همتایش خاطرات شیرینی که از تماشای بازی او دارم برای خودم و شما زنده کنم. دیالوگ های جاودانه ای هم دارد. سعی ام این بوده که برخی از آنهایی را که بسیار دوست می دارم انتخاب کنم. همان دیالوگ هایی که هیچ گاه از یادم نخواهم برد. شما هم نظرتان را درباره این بازیگر بزرگ بگویید. چه وقتی بهتر از روز تولدش. بجنبید!

سرپیکو (1973)

(Given a detective's gold badge)

Frank Serpico: What's this for? For bein' an honest cop? Hmm? Or for being stupid enough to get shot in the face?

پدرخوانده:قسمت دوم (1974)

Michael Corleone: I know it was you Fredo. You broke my heart. You broke my heart!

بعد از ظهر سگی (1975)

تمامی دیالوگ های این فیلم به یادماندنی است. پدرام یادت می آد چقدر با این فیلم حال کردیم؟ خصوصا اول فیلم که رفیقشون تو زرد از آب در می آد و می خواد ماشینو با خودش ببره. تازه می پرسه پس جوری برم خونه.

Sonny: Attica! Attica!

Sonny: Kiss me. When I'm being fucked, I like to get kissed a lot.

صورت زخمی (1983)

Tony Montana: I'm Tony Montana! You fuck with me, you fuckin' with the best!

Tony Montana: In this country, you gotta make the money first. Then when you get the money, you get the power. Then when you get the power, then you get the women.

Tony Montana: Look at that: a junkie... I got a junkie for a wife... Her womb is so polluted... I can't even have a fucking little baby with her!

اختصاصی پدرام: هلو دیس ایز مارتا. مارتا. هلو!

بوی خوش زن (1992)

Lt. Col. Frank Slade: Women! What can you say? Who made 'em? God must have been a fuckin' genius. The hair... They say the hair is everything, you know. Have you ever buried your nose in a mountain of curls... just wanted to go to sleep forever? Or lips... and when they touched, yours were like... that first swallow of wine... after you just crossed the desert. Tits. Hoo-ah! Big ones, little ones, nipples staring right out at ya, like secret searchlights. Mmm. Legs. I don't care if they're Greek columns... or secondhand Steinways. What's between 'em... passport to heaven. I need a drink. Yes, Mr Sims, there's only two syllables in this whole wide world worth hearing: pussy. Hah! Are you listenin' to me, son? I'm givin' ya pearls here.

Lt. Col. Frank Slade: Out of order, I show you out of order. You don't know what out of order is, Mr. Trask. I'd show you, but I'm too old, I'm too tired, I'm too fuckin' blind. If I were the man I was five years ago, I'd take a FLAMETHROWER to this place! Out of order? Who the hell do you think you're talkin' to? I've been around, you know? There was a time I could see. And I have seen. Boys like these, younger than these, their arms torn out, their legs ripped off. But there isn't nothin' like the sight of an amputated spirit. There is no prosthetic for that. You think you're merely sending this splendid foot soldier back home to Oregon with his tail between his legs, but I say you are... executin' his soul! And why? Because he's not a Bairdman. Bairdmen. You hurt this boy, you're gonna be Baird bums, the lot of ya. And Harry, Jimmy, Trent, wherever you are out there, FUCK YOU TOO!

شیوه کارلیتو (1993)

همه دیالوگ های فیلم. و قطعه محبوب من از آل: مرگ کارلیتو!

Carlito: Sorry boys, all the stitches in the world can't sew me together again. Lay down... lay down. Gonna stretch me out in Fernandez funeral home on Hun and Ninth street. Always knew I'd make a stop there, but a lot later than a whole gang of people thought... Last of the Moh-Ricans... well maybe not the last. Gail's gonna be a good mom... New improved Carlito Brigante... Hope she uses the money to get out. No room in this city for big hearts like hers... Sorry baby, I tried the best I could, honest... Can't come with me on this trip, Loaf. Getting the shakes now, last call for drinks, bars closing down... Sun's out, where are we going for breakfast? Don't wanna go far. Rough night, tired baby...Tired...

خب اولین چیزی که از مرگ توی سینما به ذهنم می رسه همینه! کارلیتو توقع زیادی نداشت. می خواست خودشو از کار خلاف بازنشسته بکنه و بره یه زندگی آروم راه بندازه اما... یکی از معدود دفعات عمرم بود که با علم به اینکه شخصیت فیلم در آخر تیر می خورد و می میرد، تا لحظه پایانی امیدوار بودم بنی بلانکوی اهل برانکس سر نرسه و کار کارلیتو رو نسازه. کارلیتو که تیر می خوره...

کارلیتو (آل پاچینو): شرمنده ام رفقا، تموم بخیه های دنیا هم دیگه نمی تونه منو بهم بدوزه. درازکش... درازکش... به حتم درازکش می ذارنم توی خونه ی تشییع جنازه فرناندز نبش خیابون هان و خیابون نهم. همیشه یه حسی بهم می گفت بلاخره گذرم به اونجا می افته اما گمون می کردم حلوای خیلی ها رو بخورم و بعدش نوبتم شه... آخرین بازمانده ی موهیکان ها... شایدم آخریش نباشم. گیل مادر خوبی می شه... واسه یه کارلیتو بریگانتی به روز و جدید... امیدوارم پولارو برداره و فرار کنه. توی این شهر واسه آدمای دریا دلی مثه اون جایی نیست... شرمنده ام عزیزم، من تمام تلاشمو کردم، صادقانه... نمی تونم توی این سفر همرات بیام. کرخت شده ام. حالا دیگه لرزم گرفته، آخرین نوشیدنی رو هم سفارش بدیم، بارها دارن تعطیل می کنن... خورشید طلوع کرده، واسه صبحونه کجا بریم؟ نمی خوام جای خیلی دوری باشه. شب سختی رو گذروندم، خسته ام عزیزم...خسته...

مرگ کارلیتو همیشه برام یه جور مواجه شدن بی غل و غش با تجربه ای است که به قول ویرجینیا وولف "هیچ گاه نخواهیم توانست تجربه اش را توصیف کنیم." آل راست و پوست کنده حرف می زنه و از طریق همین نریشن عالی غزل خداحافظی رو درست و حسابی می خونه. می دونید چیه خوب کلکش کنده می شه. تر و تمیز.